من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه

اگه غمگینه اون از غصه ی توست

یه دفعه مثل یه اهو توی صحراها رمیدی

بس که چشم تو قشنگ بود گله ی گرگ رو ندیدی

دل نبود توی دلم تورو گرگا نبینن

اونا با دندون تیز به کمینت نشینن

الهی من فدای تو چیکار کنم برای تو

اگه تو این بیابونا خاری بره به پای تو

یه دفعه مث پرنده قفس عشقو شکستی

پرزدی تو اسمونا رفتی اون دورا نشستی

دل نبود توی دلم گم نشی تو کوچه باغا

غروبا که تاریکه نریزن سرت کلاغا

نخوره سنگی به بالت پرت نشه فکر و خیالت

من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه اون از غصه توست

یه دفعه مث یه گل رفتی تو دست خزون

سیل بارون و تگرگ میومد از اسمون

بردمت تورو خونه که نریزه رو سرت

که یه وقت خیس نشه یخ کنه بال و پرت

نشکنی زیر تگرگ نریزه از تویه برگ

من تموم قصه هام قصه ی توست

یه دفعه مثل یه شمع داشتی خاموش میشدی

اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی

اره پروانه شدم که پرام سوخته شه

که اتیش دل تو به دلم دوخته شه

که بسوزه پر و بالم که راحت شه خیالم

دارم از تو مینویسم تو که غم داره نگات

اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برات

اینقده میگم تا خسته شم با عشق تو شکسته شم

من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه

اگه غمگینه اون از غصه ی توست

یه دفعه مثل یه اهو توی صحراها رمیدی

بس که چشم تو قشنگ بود گله ی گرگ رو ندیدی

دل نبود توی دلم تورو گرگا نبینن

اونا با دندون تیز به کمینت نشینن

الهی من فدای تو چیکار کنم برای تو

اگه تو این بیابونا خاری بره به پای تو

یه دفعه مث پرنده قفس عشقو شکستی

پرزدی تو اسمونا رفتی اون دورا نشستی

دل نبود توی دلم گم نشی تو کوچه باغا

غروبا که تاریکه نریزن سرت کلاغا

نخوره سنگی به بالت پرت نشه فکر و خیالت

من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه اون از غصه توست

یه دفعه مث یه گل رفتی تو دست خزون

سیل بارون و تگرگ میومد از اسمون

بردمت تورو خونه که نریزه رو سرت

که یه وقت خیس نشه یخ کنه بال و پرت

نشکنی زیر تگرگ نریزه از تویه برگ

من تموم قصه هام قصه ی توست

یه دفعه مثل یه شمع داشتی خاموش میشدی

اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی

اره پروانه شدم که پرام سوخته شه

که اتیش دل تو به دلم دوخته شه

که بسوزه پر و بالم که راحت شه خیالم

دارم از تو مینویسم تو که غم داره نگات

اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برات

اینقده میگم تا خسته شم با عشق تو شکسته شم

هر روز در فکر تو هستم

گرچه آنقدر که می خواهم

به تو نامه نمی نویسم

یا تلفن نمیکنم

هر روز

در فکر تو هستم

گاه در فکر

خاطره ای که با تو داشته ام

و گاه در رویاهایم

برای تو

آنچه برایم رخ داده را تعریف میکنم

مهم نیست

به چه فکر میکنم

هر روز برایت نامه ای مینویسم

یا به تو تلفن میکنم

و دلم برایت تنگ میشود

انتظار واژه ی غریبی است ...

واژه ای که روزها یا شایدم ماههاست که با آن خو گرفته ام.

که چه سخت است انتظار

هر صبح طلوعی دیگر است بر انتظارهای فرداهای من!

خواهم ماند تنها در انتظار تو

چرا نوشتم در برگ تنهاییم برای تو، نمیدانم؟

شاید روزی بخوانند بر تو، عشق مرا ...

می دانم روزی خواهی آمد، می دانم ...

گریان نمی مانم، خندانم!

برای ورودت ای عشق.

وقتی که به یادت می افتم، به یاد خاطراتت ...

نامه هایت را مرور می کنم، یک بار ... نه ... بلکه صد بار

وجودم را سراسر عشق فرا می گیرد ...

و اشک شوق بر گونه هایم روانه میشوند ...

تنها میگویم همیشه در قلب منی تو ...

میدانم که باز خواهی گشت ... می دانم!

به یاد لحظات خوش انتظار و تنهایی ...

مادرم بشكن !  به كسي محتاج نباش . هرچند كه تا به حال هم نبودي . حتي  به همان پدرم كه حال جسم پوسیده اش در گوري سرد و تاريك خفته است .

مادرم بشكن ! بشكن و گوشه اي از دست رنج ات را به ياد  پدر، شبهاي جمعه نيم كيلو خرما بخر . خرمايي ارزان . از همانهايي كه پدر خيلي دوست داشت . آن را ببر، داخل شلوغ بازار بين زن و مرد ها  ، دخترها ، بچه هاي  سرچهاررا ه نذر كن . تمام  نيم  كيلو خرما را نذر كن  تا همه بخورند    و  براي شادي روح  پدر كه  در زير خروارها  خاك ، و سنگ  قبري  ترك خورده  خوابيده است .    فاتحه بخوانند . شايد  كه از عذابهای  قبر خلاصي  يابد . عذابهايي  كه تنها باعث اش فحش دادن ، زور گفتن به تو و كتك زدن تو بود .

مادرم بشكن ! تمام بدي هاي پدرم را عاشقانه  و مظلومانه فراموش كن  . آنقدر برايش خرما نذر كن و نذر كن تا روح اش آرام بگيرد . روحي معذب و خسته كه اكنون در سر گذر عالم برزخ نشسته است .

مادرم بشكن ! به هيچ كس محتاج نباش . حتي به من و حتي به ، و غيره كه حتي حال نوشتن نام هايشان را ندارم .

مادرم بشكن ! باور كن كه هيچ كس به فكر تو و به ياد تو نيست .  فقط  به خاطر اينكه تو  يك غريبي ، يك زني ، .

مادرم بشكن ! بشكن كه روزي ِ  ثروتمندان در دست تو و امثال توست . اگر تو نشكني چگونه صاحب كارهايت پولدار شوند . چگونه  ماشين بخرند ، ويلا بخرند و در آخر چگونه چندين زن بگيرند .

مادرم بشكن ! انبر آهنی سياه و بي رحم ات را بردار و پسته ها را با آن بشكن . درست مثل خودت كه روز به روز مي شكني . اما بی صدا .

مادرم بشكن ! به همه چيز بي توجه باش . حتي به اشكهاي شور و گرم من كه در هنگام نوشتن اين زخمها و دردهایت مي چكد . حتي، به زندگي برابر اجتماعي ، به دموكراسي ،  به عدالت .

مادرم بشكن !  فهميده  يا  نفهميده لبخندي تمسخر آميز بزن  بر تمام شعارها ، شعورها  و همة  ايدئولژيها

و تئوريها كه حامي ضعیفان و فقيران است .

مادرم بشكن ! بشكن پسته ات را و بخوان نماز هميشگي ات را با همان گريه هاي هميشگي ات . كه خدا تو را با انبر پسته  و پسته هايت دوست دارد . بشكن مادرم . بشكن بشكن بشكن تا نشكني .

ببين مادرم ! چطور مرا هم شكستي ...

مادر ..........همیشه با من باش............مادر

به تنهایی پناه آوردم ازروی ناچاری .

به دنیای کسان بی کسوُ، دشتهای عامُلی

چرا منو هیچ کس باور ندارد، که من هم از همون خاکم .

همون خاکی که در سرتاسرِ گیتی،خداوندِ جهان با نامِ انسان خلق کرد

و برای هر کس یک سرنوشتی را سرشت.

چرا این گونه تنهایم چرا. چرا

سکوت

سکوت خیالیست شور انگیز از نیازهای خاموش

و هجومه واجهای تکراریبرای رویاهای دست نیافتنی از یک دنیای

آبی آبی آبی

           تو مرا یار خودت می خواندی.می دیدی        بگو غیر از این نیست      تو چرا می خندی؟

             تو از این می ترسی!         که بگویند چقدر پیرتری        یا بگویند چقدر زشت تر است

بگذریم...من که گذشتم از تو                چون تو میخواهی چنین...باشد...چشم

دل من

دل من یه قفل امّا دست تو مثل کلیده

می خوام از تو بنویسم کاغذام همش سفیده

یه سوال عاشقونه بگی هر کسی میدونه

چقدر دعاکنم من خدارو صدا کنم من

دست من به آسمونه نیمه شب ودم سپیده

گفتم ازعشق تومیخوام سربزارم به بیابون

گفتی تو عاقل تراز اینی این کارا از تو بعیده

التماس کردم که یکشب لااقل بیای به خوابم

گفتی که هزیون وتموم کن انگاری تبت شدیده

گفتم آرزو دارم تومال من بشی یه روزی

گفتی توی این دنیای بی رحم کی به آرزوش رسیده

اونی که دوست نداری دنبالت میاد تا آخر

اونی که دنبالشی تو چرا دائم نا پدیده

امّا تودل من نمی دونم چرا باز یه کم امیده

تو از اون روزی که رفتی دل من دیوونه شده

سرنوشت گریه نداره خود تواینو گفتی

تو منو گذاشتی رفتی امّا میخوام بنویسم

بذار به حساب غربت نکنه دلت بگیره

عزیزم بگو ببینم که چه رنگه روزگارت

خیلی دوست دارم تو مهتاب بشینم یه شب کنارت

سرتو با مهربونی بذاری روی شونم

تو فقط واسم دعا کن آخه دنبالت بمونم

حالمو اگر بپرسی خوبه تعریفی نداره

به خاطر روی زیبای تو بود


که نگاهم به روی هیچ کس خیره نماند


به خاطر دستان پر مهر و گرم تو بود


که دست هیچ کس را در هم نفشردم


به خاطر حرفهای عاشقانه تو بود


که حرفهای هیچ کس را باورنداشتم


به خاطر دل پاک تو بود


که پاکی باران را درک نکردم


به خاطر عشق بی ریای تو بود


که عشق هیچ کس را بی ریا ندانستم


به خاطر صدای دلنشین تو بود


که حتی صدای هزار نی روی دلم ننشست


و به خاطر خود تو بود


که خودم را فراموش کردم


ودر دریای عشقت غوطه ور ساختم


اری به خاطر تو ای نازنین


فقط به خاطر تو(مریمم)

نامت چه بود؟ آدم
فرزند؟ من رانه مادری نه پدری.بنویس اولین یتیم عالم خلقت
محل تولد؟ بهشت پاک
محل سکونت؟ زمین خاک
آن چیست برگرده نهادی؟ امانت است
قدت؟ روزی چنان بلندکه همسایه خدا.اینک به قدرسایه بختم به

روی زمین
اعضای خانواده؟ حوای خوب وپاک.قابیل خشمناک.هابیل زیرخاک
روز تولد؟ در روز جمعه ای.به گمانم که روزعشق
رنگت؟ اینک فقط سیاه.زشرم چنان گناه
چشمت؟ رنگی به رنگ بارش باران که ببارد زآسمان
وزنت؟ نه آنچنان سبک که پرم درهوای دوست نه آنچنان وزین

که نشینم براین زمین
جنست؟ نیمی مرا زخاک نیم دگر خدا
شغلت؟ در کارکشت امیدم به روی خاک

کهکشانی از شقایق و شب بو

نه حتی این نیایش

نه حتی این نسیم

و نه حتی هیچ کلمه ای بوی

بوی واژه های نگاه تو را دارد

هنوز هم

به آن لحظه ای می اندیشم

که تو خیس خلسه

در متن خنجر و زخم

خاکستر شدی

نشانی تو را

از آسمان پرسیدم

به شکوفه های بی نشان اشاره کرد و

                                            نم نم گریست

نشانی تو را

 از آفتاب پرسیدم

نگاهش در افق دست نیافتنی

                          گم شد

در مرور کلمات

دنبال الفبای رد پای تو می گردم

دنبال چیزی شبیه کهکشانی از شقایق و شب بو

اما

نه حتی این نیایش

نه حتی این نسیم

و نه حتی کهکشانی

بوی  واژه های نگاه تورا ندارد

تو شیرین ترین حادثه ای بودی

تمام لحظه ها

به اتفاق وقوع عشق نشسته بودم

انگار که تمام ثانیه ها

با حضور تو به زندگی پیوندم میداد

 تو با من بودی

در وجودم

اما من بی خبر ازتو

انگار منتظر بودی بهار برسد

انگار میخواستی بدانی

همراه شکوفایی طبیعت

جوانه عشقت در وجودم

نهادینه خواهد شد

تو با من بودی اما

من بی خبر زحضور تو

میخواستی بهار را در وجودت بیابم؟

اری... من همه زندگی را

در دنیای عشقت یافتم

همه زندگی را

 همه زندگی را

تقديم به تكيه گاه تنهايي ام و همپاي غمهايم مریم عزيزم

كسي كه با حضورت لحظه ها و ثانيه ها بوي ياس و مريم ميدهد و با نبودت سردي زندگي آزارم ميدهد ... تا ابد و با تمام وجود دوستت دارم .

محبت ها را در پاكي نگاهت معنا كردم و صداقت ها را در وجود مهربانت حس كردم ...

عزيزم اگر براي تمام دنيا يك نفري براي من تمام دنيايي ، دنيايي كه زيباترين لحظه آن ت.لد تولد توست... مهربانم با من بمان .

هميشه يادت باشد كه زندگي بنايي است كه من و تو براي زنده ماندن بايد و بايد و بايد آنرا بسازيم.

ميخواهم بداني كه به اندازه نفسهايم و عاشقانه و تا آخر عمرم دوستت

براي آخرين بار صليب گردنبندي را به او هديه کردم گفت: براي چيست؟ من که تو را دوست ندارم گفتم:مگر نه اين است که صليب را بالاي قبر مردگان مي گذارند تو نيز اين را بالاي قلب خود بگذار زيرا قلب تو گورستان عشق من است

 از امتداد صبح با من بگو

هنگام پاییز
زیر یک درخت ... مردم
برگهایش مرا پوشاند
و هزاران قلب یک درخت
گورستان ... قلب من شد

 بود ونبودت يکيه ... بي تو، نوشتن براي تو

 سخت است . اميدی نيست ، و حتی يادگاری از تو .

  مهم نيست ، دوباره برای تو می نويسم ، و جواب

 هم نميخواهم . برای تو می نويسم ..... تو که نميخوانی ؟

  ميدانم ، نوشته هايم ارزش خواندن ندارد...

 ميدانم ، ولی باز هم می نويسم ، تنها کاريست که بلدم

خندیدم و گفتم دوتا ادم بی کار میشینن مودام برای هم لاف میزنن هم دیگر رو دل خوش میکنن !

اما اگه ازم بپرسه میگم عشق یعنی صداقت یعنی یه پنجره که میتونی ازش به ایینده نگاه کرد گذشته هارو از یا برد خال رو درک کرد

اره دوستان گلم من عشق رو در مکتبی اموختم که استادش همه دنیای منه و ستایشش میکنم

مریم من فقط میتونم بگم دیونه وار عاشقتم۰

سلام چه طوری -شرمنده که یه مدتی من نبودم

به دردت خو گرفتم ،نیستم در بند درمانت