بچه که بودم فقط بلد بودم تا ۱۰ بشمارم.
نهایت هر چیزی همین ۱۰ تا بود.
از بابا بستنی که می خواستم ۱۰ تا می خواستم. مامانمو ۱۰ تا دوست داشتم و خلاصه ته دنیا همین ۱۰ تا بود و این ۱۰ تا خیلی قشنگ بود.
ولی حالا نمی دونم ته دنیا چقدره ؟ نهایت دوست داشتن چندتاست؟
انگار خیلی هم حریصتر شدم ۱۰ تا بستنی هم کفافمو نمی ده !!!
اما می خوام بگم دوست دارم .... می دونی چقدر؟
به اندازه ی همون ۱۰ تای بچگی.

من گذر خواهم كرد

روزي از شهر تماشايي عشق

تكه اي از دل خود در دستم

و به هر رهگذري خواهم گفت:

     ذره اي عشق ، كمي عاطفه ، قدري ايمان

به من خسته تنها بدهيد

تا كه شايد شب من

صبح را دريابد

و سپس آنسوي خاطره هاي سبز

خانه اي خواهم ساخت

                                           و در آن عشق همان واژه هستي را جاي خواهم داد.

       

به خود هر دم دلم گويد چرا بيهوده محزوني

چرا ترسان و حيراني چرا عاشق تو مي باشي

هر باره كه مي پرسم ز خود چاره

جوابي را نمي يابم

فقط گويم كه او را دوست مي دارم

كاش مي دونستي كه چقدر دوستت دارم

ولي پا روي قلب من گذاشتي

كاش هيچ وقت دوباره نمي ديدمت

نمي دونم چرا با من چنين كردي

روزهايي كه بي تو مي گذرد

گرچه با ياد توست ثانيه هاش

آرزو باز مي كشد فرياد

در كنار تو مي گذشت اي كاش........

دل زود باورم را به كرشمه اي ربودي  

چو نياز ما فزون شد تو به ناز خود فزودي

من از اين كشم ندامت كه تو را نيازمودم                    

تو چرا زمن گريزي كه وفايم آزمودي

                              تا چرخ روزگار  را  بر وفق  مراد تو بچر خاند

 اگر که دل سوخته ای با تو غریبه نیستم کناره آشیانه ی تو آشیانه می کنم .

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

کسی یوال می کند به خاطر چه زنده ای

 منم برای زندگی تورا بهانه می کنم

معنای انتظار رو به راحتی میشه فهمید

 از دل شکسته و چشمان سرخ عاشقا

از شقایقهایی که واژگون شده اند تا اشکشون رو  کسی نبینه

از غروب دلگیری که هر لحظه سرختر میشه

و از بغض نهانی که ناگهان آشکار میشه

ای که از کوچه ی متروکه ی ما میگذری ..... میپرستی دل هر رهگذری  من به امید تو از کوی شما میگذرم تو به امید که از کوچه ی ما میگذری؟؟؟؟!!!!