مرا در تابوت سیاهی بگذارید تا همه بدانند که سیاه بخت بودام !!!

    چشمان مرا باز بگذارید ، تا تمامی جهان بدانند که چشم انتظار از این دنیا رفته ام .

    دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند که من به آنچه می خواستم  نرسیدم !!! 

  و در آخر یک پارچه سیاه بر تابوتم بکشید ، تا همگان بدانند هر چه ظلمت بود کشیدم

قطعه یخی بر سر تا بوتم بگذارید تا با نوازش گرمای خورشید بر آرزوهایم که هرگز نرسیدم گریه کنه ...

مرا بشکن مرا بشکن
کنون کز من به جز مشت پری بر آشیان مانده
و آهی زیر سقف آسمان مانده
بیا آتش بزن این آشیان این بال و پرها را
رها کن این دل غمگین و تنها را

تو را راندم
ولی هرگز مگو با من که اصلا معنی عشق و محبت را نمیدانم
که در چشمان زیبایت من نقش غم و دردت نمی خوانم

تو را راندم
ولی آن لحضه گوئی آسمان میمرد
جهان تاریک می شد کهکشان میمرد

درون سینه ام دل ناله میزد
بازکن از پای زنجیرم به دامانت بیاویزم

به او با اشک خون گویم
در این دنیا بمان بی من برای دیگری سرکن نوای عشق و مستی را
بخوان در گوش جان دیگری آواز هستی را

تو ای تنها امید من
بی من از آن لحضه های عشق بی فرجام بگذر
مرا یکدم بیاد آور

  

 گفته بودم که اگر بوسه دهی توبه کنم
که دگر با تو از اینگونه خطاها نکنم
بوسه دادی و چو بر خواست لبت از لب من
توبه کردم که دگر توبه بی جا نکنم

هر کی با حقیقــته، تو د لــش محـبتـــه ... هر کی با یه قلب پاک ، عاشق رفاقته

         اون مثه مــن ، همیشـه تنها می مونه ... یه غـریقـــــه ، که تو دریــــا می مونه ...

مریم  جان می دونستم   به من سر میزنی برام ایدیتو بزار