اهل طاعونی این قبیله مشرقی ام
تویی این مسافر شیشه ای شهر فرنگ

پوستم از جنس شب
پوست تو از مخمل سرخ

رختم از تاول تن
پوش تو از پوست پلنگ

بوی  گندم مال من
هر چی که دارم مال تو
یه وجب خاک مال من
هر چی می کارم مال تو

تو به فکر جنگل اهن واسمون خراش
من به فکر یه اتاق اندازه تو واسه خواب

تن من  خاک من
ساده گندم تن تو

تن ما تشنه ترین تشنه یک قطره اب

بوی  گندم مال من
هر چی که دارم مال تو
یه وجب خاک مال من
هر چی می کارم مال تو

شهر تو شهر فرنگ
ادماش طرمه قبا
شهر من شهر دعا
همه گنبداش طلا

تن تو مثل تبر
تن من ریشه سرد
طپش عکس یه قاب
مونده اما رو درخت

بوی  گندم مال من
هر چی که دارم مال تو
یه وجب خاک مال من
هر چی می کارم مال تو

 

گل مريم... گل نيلوفر... گل ياس...

گل شبنم... گل اقاقيا... گل سرخ...

گل نرگس... يه سبد گل...

يه بغل عشق... يه خونه پر از محبت...

سوزان و پر حرارت... لبريز از طراوت...

سرشار از مودت ... نقشينهء نگاهت

شاد و خندان و بهاری ...

يادمان باشد از امروز خطايي نکنيم

ببار اي نم نم باران زمين خشك را تر كن
 سرود زندگي سر كن دلم تنگه ... دلم تنگه
بخواب ، اي دختر نازم بروي سينه ي بازم
كه همچون سينه ي سازم همه ش سنگه... همه ش سنگه
نشسته برف بر مويم شكسته صفحه ي رويم
 خدايا ! با چه كس گويم كه سر تا پاي اين دنيا
همه ش ننگه ... همه ش رنگه
 

می خوام ببینمت نمی تونم 

بین ما دیوار های سنگی 

فاصله یک عمره می دونم 

***

بغض تـــرانمو شکستم

می خوام بگم عاشقت هستم

تـــو عین نابــــاوری شب

خالی گذاشتی هر دو دست

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

اشکی از شاخه فرو ریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه به عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم .. نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...