زندگی گفت که آخر چه بود حاصل من؟

با همون نگاه اول تو چشات...خونه کرده عشق تو توی دلم

اگه تو بخوای دلم رو بشکنی..دل من ميشه مثه خونه ی غم

توی رنگ مشکی چشمای تو..يه چيزی حرف جدايی می زنه

يه دفه دوست دارم از لب تو..می تونه شيشه ی غم رو بشکنه

ازتو میخوام که بشی همدم من...دل تو ساز مخالف می زنه

آخه تا کی بسوزم به پای تو؟ ... مگه جنس قلب تو از آهنه؟

همه ی ترانه های دفترم  ...  پرن از خواهش و التماس من

به دلم ترحمی کن عزيزم ........  با نگاهت دلمو آتيش نزن

                     تا نگی مال منی ديگه ترانه نمی گم

                     ميدونی که عشق تو تنها بهونه ی منه

                    به خدا اگه که قلبت با دلم يکی نشه

                   مياد و می رسه اون روزی که قلبم نزنه

او می فهمید..... نیازی به تفسیر نبود.... نه حتی نیازی به کلامی..... او مرا می فهمید... صدایش کردم و کافی بود.... چشمهایش را بست.... می دانستم که می اندیشد.... و من او را دیدم... آن شب... میان ابرها... خودش بود... من... او را .... دیدم... دستم را دراز کردم... و او دست مرا گرفت..... از میان اشکهایم او را دیدم ....
و دریافتم که چه دور بودم... و او چه نزدیک بود