پس بده عشقمو تا برم...

                                                       من واسه جدایی حاضرم...

             که من تنها،تو بی دردی...

                                                            چرا خون به دلم کردی...

             یه زندگی فدای تو شد...

                                                         فدای لحظه های تو شد...

 بذار برم،فراموشت کنم عزیزم...

   دل من دیگه تورو لایقش نمی دونه...

      دل من دیگه خسته شده،نمی کشه،نمی تونه...

تو یه خوابی،تمومش کن،بذار وا شه چشای من...

                                            ازین راه پر از چاله،دیگه بریده پای من...

میخوام برم شاید بتونم ...

                                تو خاطرت زنده بمونم ...

                                                            تا ترک آغوشت کنم عزیزم.....

با فریادی و نهیبی بر خورد

تا شایـــــــــد..........

به خود آید این جان خمود و خواب آلود

دهان کج،چشم بسته و آینه ای در پیش...

با این هیبت دلقک وار هم ..

امــــــــا......

به خنده در نمی آیم،گریه ام می گیرد

چون با یک چشم هم می توان....

نقش درد آلود زندگی را در آینه دید

آرام ،سنگین،مبهوت....

پشت بر آینه شاید،هیچ و شاید همه چیز

رایحه ای همسفر باد،حضوری غریبانه...

و از فضای انباشته اتاق روی بر می گردانم

با ترس و امید،با امیدی که شاید.....

نشسته،سرد و بی حرکت درون مبل

کنار پنجره،یا با آشکارا خشمی.....

قدم زنان در اتاق صدایی می شنوم

به گمانم چیزی در وجودم می شکند...

شاید بغضی به قدمت تنهایی هاست

آوای آهی به امید پرواز رهیدن....

شاید هم،صدای بدرود من دیگر است

که نرم و سبک،با کوله باری در حال گریز است...

این بار در آینه تصویر دلقکی است که می خندد

                                                                   (((مــــــریــــم)))

در کــشـــور جـــان شـــاه بـــتــــان جـــای تــــو خــــالــیــســت

در خــــلــوت دل روح و روان جـــای تــــو خــــالــیــســــت

حـــاشـــا کـــه کــســی غـــیــــر تــــو در نـــظــــر آیـــد

در دیــــ-ده ام ای جـــان جـــهـــان جــــای تــــو خـــالــیـــســـت

در بـــاغ گـــل و لالـــه و نـــرگــــس هــمـــه حـــاظـــر

ای ســــرو قـــد غـنــچــه دهـــان جــــای تـــو خــــالیــســـت

خـــــوبــان هــمـــه بــا نـــاز و ادایــنـــد در یـــن بــــزم

ای خـــســرو شـــیــریــــن دهـــان جــــای تـــو خـــالیــســـت

در مــجــلــــس مـــا بــــاده و گـــل جـــمـــلــه مــهــیـــــاســـت

صـــد حــیــــف کــه ای راحـــت جــان جــــای تـــو خـــالــیـــســت

جـــان مـــی کــنـــم از غـــصـــه چــو فـــــرهـــاد در ایـــن کـــوه

افــســــوس کـــه شـــیـــریــــن زبـــان جــــای تـــو خــالـیـســـت

بــــر چـــهـــره از دیــــده روان اســــت دو صـــد جــــو

بـــر ایـــن لـــب جـــو ســـرو روان جــــای تــــو خـــالیســـت

صـــد بــار دلـــم داغ شـــد از درد کــــه امـــروز

در انــجــمــــن لالـــه رخــــان جـــــای تـــــو خـــالـیــســــــت

خــــوبـــان دل عـــشـــــاق بــه یـــک عــشـــــوه  ربــــودنـــد

غــــارت گــــر دل رهــزن جـــان جــــای تــو خـــالـیــســـــــت

کـــو مــرحـــــم رازی کــــه دهــــم شــــرح غـــم دل!

ای محــــرم اســـرار نــهـــان جــــای تــــو خـــالـیـســــــت

<<مـــریــــــم>>بــه فـــریــاد و فــغـــان گــــفــــت دریـــغــــا

ای غـــیـــرت خــــوبـــان جــــهـــان جـــــای تـــو خــــالــیــســــت

تــقـــدیــم بـــه عــزیــــز دلـــم کــه خـــودش مــی دونــه کــه چــقــدر جـــاش خــالـیــه......

اگــر چــشــمــان مــن دریــــاســت تــــویــی فـــانــوس

شـــبهـــایــــشاگــر حــرفــی زدم از گــل تــویــی

مــهـــنــــــا و مــفــهـــومــــــــش