با تو از پنجره کوچک دل

جشن گلهای بهاری پیداست

بی تو در غربت غمگین غروب

غنچه باغ محبت،تنهاست

سخن از خاطره ها می گویم

از نگاه تو که با گرمی و مهر

صورت شاد مرا غرق تماشا می کرد

راستی یادت است؟

ابر در گردش باد

از لب سرخ شفق بوسه تمنا میکرد

تو نباشی همه خاطره ها

سنگ بر شیشه تنهایی دل می کوبد

بر تن خشک درخت تنها

یادی از نقش تو را می جویند

زمونه

چشمش افتاد به من و همونی که می دونی شد

بذار راحتت کنم یعنی دلم دیوونه شد

دل من که عمری رفته بود سراغ زندگیش

به بیابون زد و دنبال چشاش روونه شد

اون تا دید دیونشم دیگه بهم نگا نکرد

عاشقیم برای رفتنش ،واسش بهونه شد

گفتم این تیر نگاتو توی قلب من نزن

دیگه قلب من واسه تیرای اون نشونه شد

روزا تو خیابونا آواره نگاش شدم

شبا هم بیابونا واسه غریبیم خونه شد

دیگه مطمئن شد اون که من گرفتارش شدم

عشق من از اونایی که تا ابد می مونه شد

 یه شب اما واسه همیشه رفت یه جای دور

چون نگفت کجا میره،باز تقصیر زمونه شد

دویدیم و دویدیم

دویدیم و دویدیم هیچ جا رامون ندادن

گفتن که تو جاده ها دونده ها زیادن

دویدیم و دویدیم فایده نداشت دویدن

به همه چی رسیدیم به جز خود رسیدن

دویدیم و دویدیم تو کو چه های بن بت

می رفتیم و می گفتن خسته نشین بازم هست

دویدیم و دویدیم جاده ها بسته بودن

پلای تو راهمون همه شکسته بودن

دویدیم و دویدیم رففتیم تو خط عادت

کم کم به هم می کردن دونده ها حسادت

دویدیم و دویدیم راها خاکستری شد

حرفای عاشقونه کم رنگ و سرسری شد

دویدیم و دویدیم اسفندی دود نکردن

گفتن فقط زیر لب،کاش دیگه بر نگردن

دویدیم و دویدیم خوردیم به سنگ و سخره

طاقتون تموم شد تا دریا قطره قطره

دویدیم و دویدیم سیبا رسیده بودن

سه فصل آزگار بود همه دویده بودن

دویدیم و دویدیم تا رسیدیم به دیوار

اون ور دیوارم باز،خوردیم به فصل تکرار

دویدیم و دویدیم، قصه زندگی بود

که واسه اون دویدن ،فقط دیوونگی بود