دیگر از هرچه هست بیزارم

مثل ابر بهار می بارم

برو ای آن که بعد دیدارت

گره افتاده است در کارم

پدرم با نگاه خود می گفت

لایق جرز لای دیوارم

مادرم مدتی است می گرید

چون گمان می کند بیمارم

یک نفر گفت خوب خواهم شد

به فراموشیت که بسپارم

گفتم ای عشق پس از این

بدهی مثل قبل آزارم

به تمام حرمتت سوگند

روی قلبت گلوله می کارم

به تو هرچند سخت مدیونم

به خود بیشتر بدهکارم

هرچه به من گذشت حقم بود

من از این بیشتر سزاوارم

تو گناهی نداری ای زیبا

مرگ بر من که دوستت دارم